Z głębokim smutkiem żegnamy prof. Barbarę Kosmowską-Ceranowicz, wybitną badaczkę bursztynu, która zmarła 31 stycznia 2026 roku, dożywszy 95 lat. Jej nazwisko na trwałe wpisało się w historię badań nad bursztynem oraz w dzieje polskiego i międzynarodowego środowiska bursztynniczego.
Całe życie zawodowe poświęciła nauce. Po studiach geologicznych związała się z Muzeum Ziemi Polskiej Akademii Nauk w Warszawie, gdzie przez wiele lat prowadziła badania nad bursztynem i innymi żywicami kopalnymi, współtworząc jedną z najważniejszych kolekcji i baz badawczych tego typu na świecie. Jej dorobek obejmuje ponad 200 publikacji, w tym książki, które dla kolejnych pokoleń badaczy i pasjonatów bursztynu stały się punktami odniesienia, m.in. „Tajemnice bursztynu” oraz „Polska. Opowieść o bursztynie”.
Zakres Jej zainteresowań naukowych był wyjątkowo szeroki: prowadziła badania, dokumentując i porównując żywice kopalne i subfosylne. Efektem tej pracy było zgromadzenie obszernej kolekcji widm IR oraz opracowanie charakterystyk spektralnych żywic naturalnych, modyfikowanych i imitacji bursztynu bałtyckiego. Zwieńczeniem tych badań stał się „Atlas Widma IR żywic świata” (2015), przygotowany wspólnie z prof. Norbertem Vavrą – publikacja o wyjątkowej wartości poznawczej i praktycznej.
Równie istotna jak działalność naukowa była Jej bliska współpraca z branżą bursztynniczą. Przez wiele lat uczestniczyła w życiu środowiska, dzieląc się wiedzą i doświadczeniem. W latach 1994–2019, wraz z Wiesławem Gierłowskim, prowadziła seminaria popularnonaukowe podczas targów AMBERIF w Gdańsku, które odegrały ważną rolę w budowaniu dialogu pomiędzy nauką a praktyką.
Jej zaangażowanie przyczyniło się do powstania Międzynarodowego Stowarzyszenia Bursztynników, którego była współinicjatorką i współzałożycielką. Wspierała twórców i badaczy, podkreślając znaczenie autentyczności materiału, rzetelnej wiedzy oraz szacunku dla naturalnych właściwości bursztynu bałtyckiego.
Uhonorowana tytułem Bursztynnika Stulecia, prof. Barbara Kosmowska-Ceranowicz pozostanie w pamięci jako osoba o niezwykłej kulturze naukowej, wysokich standardach etycznych i ogromnym autorytecie. Była badaczką wymagającą i precyzyjną, nauczycielką cierpliwą i życzliwą oraz człowiekiem głęboko oddanym sprawom, którym poświęciła życie. Jej odejście to wielka strata dla świata nauki i całej społeczności bursztynniczej. Pozostaje dorobek, pamięć i przekonanie o ogromnej wartości jej spuścizny – zarówno tej naukowej, jak i życiowej. Ogrom wspomnień, Jej wpływ na nasze życie zawodowe o prywatne trwają w naszej pamięci.