Michał Wysocki

Tegoroczna praca dyplomowa Michała Wysockiego w ASP w Łodzi w Katedrze Biżuterii.

Bransolety modułowe – kolekcja bransolet składających się z modułów pozwalających dowolnie konfigurować szerokość bransolety, fakturę, kolor oraz grubość w zależności od użytych elementów. Prosta wymiana modułów jest warunkiem koniecznym, by idea znalazła zastosowanie w praktyce. Istnieje możliwość rozbudowy o kolejne nowe kształty elementów oraz inne materiały. Bransolety to efekt inspiracji filmem „Cube", choć nie jest ona dosłowna. Wykorzystałem tu pomysł przesunięć poszczególnych elementów bransolety względem siebie. Istnieje możliwość wymiany okrągłych elementów na inne oraz poszerzania lub zwężania samych bransolet poprzez ich dodawanie lub odejmowanie. Koncepcja daje możliwość własnej kreacji bransolety przy użyciu dostępnych elementów. Istnieje możliwość poszerzenia oferty wzorów obręczy poprzez dodawanie nadruków, wycinanie ażurowych form czy też nadawanie faktur i kolorów
Pierścionki modułowe – kolekcja pierścionków składających się z modułów pozwalających na zmiany kolorystyczne poszczególnych elementów pierścionka w zależności od potrzeby. Poszczególne elementy, w skomplikowanych, ciekawych formach są inspirowane pracami Eduardo Chillidy, jednego z czołowych przedstawicieli abstrakcji w rzeźbie XX wieku. Znany jest z dzieł, w których łączył architekturę z rzeźbą; integrował swoją sztukę z otaczającym ją krajobrazem, tak aby podkreślała ona siłę przyrody. W pierścionkach ważne jest, aby możliwość zastosowań różnych materiałów była nieograniczona, a skomplikowane kształty zachęcały do zabawy pierścionkiem. Dodatkowe wymienne elementy powodują zmiany kolorystyczne i faktury poszczególnych obszarów pierścionka. Niebanalny projekt jest ważnym wyznacznikiem w zaprojektowaniu kolekcji pierścionków. Z uwagi na charakterystyczne linie i połączenia wzajemnie ze sobą współgrających elementów w pracach Eduardo Chillidy, dokonałem własnej interpretacji połączeń modułów.

Kolejny krok to pierścienie z możliwością całkowitego rozłożenia i ewentualnej wymiany poszczególnych elementów na inne. Poszczególne części pierścieni to nie zawsze zamierzone, skomplikowane formy będące efektem prób podziału bryły, według osobiście zaprojektowanego wzoru inspirowanego pracami mistrza Chillidy. Próba rozłożenia a następnie złożenia poszczególnych części wymaga dużego skupienia uwagi, przy jednoczesnej delikatności w samym łączeniu. Proces projektowania podobnych struktur jest właściwie nieograniczony – możemy zastosować inne formy oraz materiały, możemy łączyć je ze sobą w szereg, tworząc pierścienie na dwa lub trzy palce.

Michał Wysocki